Inicio da viaxe

Saín as oito da mañá do pobo de Icamole (Concello de García). Este é un pobo pequeno, de apenas 180 habitantes, ainda que ten unha boa historia da época da revolución mexicana que quizáis conte algún día. Levaba comigo unha mochila con todo o necesario pra acampar se así se precisase, auga, a cámara de fotos e a bota de viño, coma bo galego. O sol brilaba desde cedo e facía un pouco de vento. A idea era chegar ata “La Hacienda del Muerto”, unha construcción anterior a revolución que hoxe está en ruinas. Este lugar encóntrase na metade do deserto de Mina; un lugar árido e duro, donde o sol vóltase implacable con aquel que o pretende atravesar. Si, e duro, mais non imposible

Os primeiros kilómetros transcurriron pausados. Pasei polo cemiterio de Icamole e cheguei a un río. As veces sorpréndome de encontrar paisaxes verdes no deserto. O concepto de que é case imposible atopar auga no deserto parece esvaecerse cando podes ver o vital líquido en cantidade no medio da terra árida, e xunto a esta, prantas verdes; pero o certo e que a realidade é distinta. Ousexa, realmente é difícil atopar auga no deserto.

…

…

Parei a tomar unhas fotos e un groliño de auga e seguín avanzando. O camiño polo que vou é de terra pero uns kilómetros mais adiante vóltase asfalto, cuestión esta que non me gusta nadiña, xa que acabas por queima-los pes e pódenche saír ámpulas. Rezo pra que a estrada se convirta de novo nun camiño de terra, pero non teño sorte, asi que, sigo adiante, disfrutando da paisaxe, tomando fotos aquí e alá e hidratándome tanto como podo. O sol non parece quentar moito, pero o certo e que so é unha impresión, xa que o vento continúa soplando, minimizando a sensación térmica real. De vez en cando consulto o mapa que levo comigo, xa que o primeiro descanso en condicións será en “La Hacienda del Muerto”, unhas ruínas na metade da nada cheas de historia, lendas e misterio. Xa casi chego, pero antes, outro groliño de auga

…

…