Parque Ecolóxico Chipinque (Día 1)

Chegamos á entrada do parque, Eduardo Barajas e eu, as once da mañá. Din o meu nome, paguei as cuotas de acceso, subida ao cume e acampada e comenzamos a ascender ata La Meseta. Por suposto, todo o traxecto é costa arriba. Eu levo na mochila uns 25 ou 30 kg de peso: tenda de campaña, comida, saco de durmir, 6 lt de auga, colchoneta e demais pertrechos necesarios pra ter certa comodidade no campamento que temos que montar. Durante o ascenso, cruzámonos con xente que vai facer camiñatas, MTB ou simplemente pasear. Fai calor, ainda que, polo momento, é soportable. O ascenso é duro e non tardamos en sudar coma porcos.

…

…

…

Durante o traxecto, imos tomando fotografías do lugar e algún que outro vídeo. Facemos paradas pra recobra-lo alento e hidratarnos. O meu compañeiro sabe ben como chegar a La Meseta, xa que é asiduo do parque, según dí. El vai abrindo camiño e eu sigo detrás disfrutando da paisaxe. Avanzamos amodo, sen presas, sabendo que levamos carga pesada e que non hai presa por chegar. Despois dun bo tempo ascendendo, chegamos a un lugar chamado Paraje Canoas. Alí hay un bebedeiro que aproveitamos pra encher de novo as botellas de auga e refrescarnos. Facemos un alto pra descansar e media hora despois comenzamos a subir de novo. A seguinte parada será La Meseta, donde nos reportaremos cun gardabosques e donde aproveitaremos pra xantar.

…

…

Estando en La Meseta, filmamos en vídeo a un esquío e a uns paxaros azuis de peito gris (despois enteiraríame de que lles chaman Charas de peito gris, precisamente). Buscamos un lugar donde descansar e poder xantar algo. Non hay moita xente nos arredores, asi que, non é moi complicado encontrar unha mesa libre na que sentarnos. Despois, buscamos ao gardabosques, presentámonos e él, indícanos como chegar ata o lugar que nos asignaron pra monta-lo campamento. Levamos connosco un mapa bastante precario, pero ahi están os camiños mais importantes do parque, asi que vainos servir de axuda. O camiño a seguir leva o nome de “Tubo enterrado” e, ainda que é moi estreito, lévanos directamente ata La Mesa del Epazote, que é donde temos que monta-la tenda.

…

…

Estamos xa a 1.400 metros de altitude. Ainda non é de noite, asi que damos unha volta polo lugar pra familiarizarnos co sitio, montamo-la tenda e ceamos algo. Estamos cansados, xa que neste primeiro día subimos un desnivel de casi 1.000 metros e non sei cantos kilómetros de camiño. Deitámonos cedo, xa que ao día seguinte temos que intentar chegar ata El Copete de las Águilas, o pico mais alto dos que rodean a área metropolitana de Monterrey. A hora de levantarse está prevista para as seis da mañá.

…