Parque Ecolóxico Chipinque (Día 2)

Posted 17 Maio, 2009 in Montaña

Durmín coma un leirón. A noite estivo fresca e o cansancio do primeiro día foi bastante, así que, díronse as circunstancias xustas pra durmir do tirón. Levantámonos as seis da mañá. Ainda é de noite pero Salvador Montes xa debeu chegar á Meseta, asi que, temos o tempo xusto pra espabilarnos un pouco e almorzar algo. As seis e media chama Salvador dicindo que xa está de camiño rumbo ao Epazote. Xa é de día. 

…

…

Iniciamos o ascenso as sete e media por un carreiro que sube todo o monte. Nun principio parece sinxelo facelo, pero a verdade é que non é nada doado subir así. As pernas quéntanse axiña e o esforzo é considerable. Comenzamos a sudar e a facer paradas pra recupera-lo alento cada pouco tempo. Polo momento ainda temos sombras, xa que estamos rodeados de árbores por todos lados, pero temos que beber bastante líquido porque a calor faise notar. Cada pouco tempo vou monitoreando os avances, en canto a altitude se refire, co reloxio Suunto.

…

…

Despois dun bo tempo subindo, o carreiro desaparece. Un deslave de pedras bastante considerable, mandou o camiño ao carallo. Estamos indecisos e sin saber qué facer. Dar volta non é unha opción asi que, decidimos subir polo deslave pra ver si podemos encontrar o camiño de novo ou, rodea-la montaña por outra ruta.  A subida é perigosa. As pedras non están asentadas e resbalamos constantemente. Axudámonos con ramallos e herbas que medran por todos lados e temos que enterrar os pes entre as rocas pra poder afianzar cada paso, coma si de neve se tratase.

…

…

Despois dun tempo subindo, chegamos ao final que, en realidade, é o principio do deslave. Atopámonos cunha parede de roca que nos impide seguir subindo. A única opción que nos queda é abrir camiño pra tratar de rodea-la montaña. Non e doado, pero chegamos a un segundo deslave e despois a un terceiro. Eu vou abrindo e tamén me vou rasguñando os brazos. Non é tarefa sinxela iso de ir diante. No terceiro deslave dámonos conta de que é imposible seguir avanzando. A parede comeza a facer unha curva bastante amplia e o monte acábase. A única opción que temos e regresarnos por donde chegamos.

…

…

A baixada resulta mais perigosa que a subida. As pedras que forman o deslave non están afianzadas na terra e resbalamos constantemente. Eu vou diante e sufro duas caídas. Temos que optar por avanzar de un en un, xa que si o último que baixa cae, arrastraría irremediablemente a os dous que van diante. Isto fai a baixada mais tardada, pero moito mais segura. Non perdemo-lo ánimo, e aproveitamos pra tomar vídeo e fotos. No fondo, isto resulta divertido.

…

…

Despois dun tempo baixando, por fin chegamos de novo ao carreiro que nos levará de volta ata o Epazote. Persoalmente estou un pouco decepcioado, xa que, dalgunha forma sempre mantiven a esperanza de poder chegar ata El Copete de las Águilas. Xa rodeados de novo polas árbores e despois de descansar un pouco e deixar os deslaves atrás, comenzamos a descender ata o campamento. Os meus pantalons están desfeitos e vou ter que tiralos. Chegamos cansados e con fame, asi que, xantamos copiosamente e comentamos sobre a aventura. 

…

…

Nun principio tiñamos pensado recolle-lo campamento o terceiro día pola mañá, pero pensamos que o millor era facer outro intento pra subir ao Copete. Salvador Montes regresase este mesmo día pra Monterrey e non nos vai acompañar o último día. Eduardo e eu planexamos falar con algún gardabosques pra que nos indique cómo chegar, e facer o último intento. De este modo, recolleremos o campamento o terceiro día (sábado) pola tarde. 

O resto da tarde pásamola descansando e experimentando coas cámaras de fotos (Zooms, Macros, etc…). De vez en cando chega ata o campamento algún camiñante co que intercambiamos saúdos e conversacións sobre lugares de Nuevo León, deportes de aventuras, etc… As nove da noite xa estamos deitados. Temos que descansar ben, xa que o seguinte día vai ser decisivo.

…

…

 

ShareThis

Your comment:

BUSCAR


NAVEGAR