Parque Ecolóxico Chipinque (Día 3)

Levantámonos cedo e almorzamos. Nótase o cansancio dos días anteriores. Falamos cun gardabosques que nos dixo cómo chegar ata o Copete, indicándonos o que tiñamos que facer cando chegaramos aos deslaves de pedra. Collemos as botellas de auga, o equipo de rapel e comenzamos a camiñar, subindo amodo ata o primeiro dos deslaves. A paisaxe é fermosa. A medida que avanzamos tanto as panorámicas da cidade coma dos montes aledaños voltanse increíbles. O pico, cada vez está mais preto.

…

…

Chegamos a o primeiro deslave e seguimos as instruccións do gardabosques. Subimos uns vinte metros e voltamos a dereita. Ahí estaba o camiño de novo, casi invisible, medio oculto polas herbas. Camiñamos uns metros e atopámonos de novo cun segundo deslave. Dende a nosa posición pódese ver o camiño de novo, uns dez metros mais abaixo de donde nos atopamos. Seguimos a ruta e chegamos a un terceiro deslave de pedras. Atravesámolo e comenzamos a ascender de novo. As árbores desaparecen e o sol péganos directamente. Fai unha calor de carallo.

…

…

O ascenso faise cada vez mais duro. Non temos a protección das árbores e o sol cae a plomo. Acábasenos a auga e non paramos de sudar, pero xa queda pouco pra chegar ao pico. Seguimos subindo, cada vez con mais esforzo, ata chegar a o último tramo. Este é de roca pura, asi que temos que facelo con moita precaución, xa que unha caída significaría morte segura.

…

…

O Cerro da Silla, orgullo e símbolo de Monterrey, vese moi pequeno desde donde nos atopamos. As nubes tapan a cidade e a vista é espectacular. Descansamos uns quince minutos, disfrutando da paisaxe e apurando os últimos groliños de auga que nos quedan. Despois comenzamos a escalar o último tramo ata que por fin, chegamos a o noso obxetivo: El Copete de las Águilas.

…

Deica logo